Για τους ανθρώπους που δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με το ποδόσφαιρο, που το βλέπουν κυνικά και μην αφήνοντας χώρο για ιδιαίτερους συναισθηματισμούς, ένα γκολ που θα δώσει την νίκη στην ομάδα σου είναι το ίδιο. Είτε σημειωθεί στο πρώτο λεπτό, είστε στο τελευταίο, θα το πανηγυρίσεις όπως είναι. Είναι τόσοι όμως οι παράγοντες που κάνουν όλο αυτό το φαινόμενο πιο γλυκό και πιο ικανοποιητικό που δείχνουν το πραγματικό νόημα του ποδοσφαίρου.
Το Πανθεσαλλικό, όταν τουλάχιστον αγωνίζεται ο ΝΠΣ Βόλος, δεν είναι από τις πιο θερμές έδρες. Διακατέχεται από όλες τις παθογένειες των ολυμπιακών σταδίων που έχουν μετατραπεί σε γήπεδα ποδοσφαίρου, ενώ και το φίλαθλο κοινό της ομάδας είναι περιορισμένο. Ως άμεσο αποτέλεσμα αυτού, είναι να ακούγονται και να δίνουν τον παλμό κατά κύριο λόγο οι φίλοι της φιλοξενούμενης ομάδας από το πέταλο. Κάπως έτσι έγινε και χθες. Οι φίλοι του Παναιτωλικού στην εξέδρα δεν ήμασταν πάνω από 50. Οι περισσότεροι κάνοντας το μακρύ ταξίδι από το Αγρίνιο, κάποιοι άλλοι από Αθήνα και άλλες περιοχές της Ελλάδας και κάποιοι λίγοι που είμαστε μόνιμα στον Βόλο.
Έχοντας βιώσει όλη αυτή την εμπειρία μέσα από το γήπεδο, δεν μπορώ να ξέρω πως μπορεί να πέρασε στην μετάδοση της τηλεόρασης, όμως μπορώ με ασφάλεια να πω πως ο Παναιτωλικός δεν υπήρξε λεπτό της αναμέτρησης που να μην είχε τις φωνές και τα συνθήματα του κόσμου του για εμψύχωση. Τα τελευταία δύο χρόνια άλλωστε αυτό συμβαίνει στην πλειοψηφία των εκτός έδρας αναμετρήσεων που διατίθενται εισιτήρια στους φίλους της ομάδας από το Αγρίνιο. Από την Τρίπολη, την Αθήνα και την Λαμία, μέχρι τον Βόλο και τις Σέρρες. Χιλιόμετρα πολλά που λέει και το χαρακτηριστικό σύνθημα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς που βρίσκεται γεωγραφικά το Αγρίνιο σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες της SuperLeague.
Στο δια ταύτα όμως, το παιχνίδι χθες δεν ήταν ούτε χάρμα οφθαλμών, ούτε ανέμενε κανείς να μπει κάποιο γκολ ειδικά στα τελευταία λεπτά. Από λίγες ευκαιρίες και οι δύο ομάδες, ελάχιστες από αυτές κλασσικές, το ποδόσφαιρο όμως είναι στιγμές και δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. Κλέψιμο του Σιέλη στο μισό του Παναιτωλικού, εξαιρετική κίνηση του Μαιντέβατς, μία πάσα ακριβείας στον Φακούντο ‘’Παλόμα’’ Πέρεζ, ένα σουτ, μία κόντρα, γκολ και πανζουρλισμός στο γήπεδο και την εξέδρα.
Πέρεζ, Σιέλης και Λιάβας σκαρφάλωσαν τα κάγκελα για να πανηγυρίσουν με τους φίλους της ομάδας στην άλλη πλευρά, οι υπόλοιποι να μην μπορούν να συγκρατήσουν την χαρά τους και με μπροστάρηδες τους Τσενάμο και Μαρκόβσκι να το χαίρονται με την ψυχή τους. Ο μεν προπονητής τερματοφυλάκων και ο δε Γενικός Αρχηγός της ομάδας άλλωστε έχουν φορέσει με επιτυχία την φανέλα του Παναιτωλικού στο παρελθόν και είναι πάντα από τους μπροστάρηδες στους πανηγυρισμούς.
Ακολούθησε ένας μακροσκελής και βασανιστικός έλεγχος του VAR μέχρι να κατοχυρωθεί το γκολ, από τις κινήσεις του διαιτητή με τα χέρια του υποθέτω πως ελεγχόταν για οφσαίντ αν και δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Μία επίθεση του Βόλου, ένα γέμισμα του Τσάβες και ο αγώνας τελείωσε. Εκ νέου πανηγύρια στην εξέδρα, οι παίκτες ήρθαν προς το τέλος για τα καθιερωμένα πλέον χειροκροτήματα και αποχώρησαν προς τα αποδυτήρια.
Τα περισσότερα από αυτά έχουν ήδη γραφτεί σε διάφορα κείμενα από χθες σχετικά με τον αγώνα, επειδή όμως βρισκόμουν στο πέταλο αξίζει να σημειώσουμε και κάποια περιστατικά που δεν έχουν ειπωθεί ακόμα. Ο Μπουζούκης, ποδοσφαιριστής του Παναιτωλικού έδωσε την φανέλα του στους φιλάθλους πριν μπει στα αποδυτήρια, ενώ και ο Λιάβας, εκ των αρχηγών του Παναιτωλικού, βγήκε από τα αποδυτήρια ξανά για να δώσει την φανέλα του σε έναν μικρό φίλο της ομάδας που την ζήτησε. Ειδικά με το κρύο που είχε χθες στο γήπεδο ήταν μία πολύ ιδιαίτερη κίνηση και αξίζει να σημειωθεί. Χειροκροτήθηκε ιδιαίτερα και ανταπέδωσε μέχρι να γυρίσει στα αποδυτήρια.
Όπως επίσης αξίζει να σημειώσουμε πως παρότι ο προπονητής της ομάδας, ο Γιάννης Πετράκης, ήταν απασχολημένος την ώρα των αρχικών πανηγυρισμών για τις καθιερωμένες δηλώσεις στην κάμερα, αρκετοί από εμάς μείναμε πίσω μέχρι να γυρίσει προς τα αποδυτήρια. Χειροκροτήθηκε, αποθεώθηκε και ανταπέδωσε, μιλάει άλλωστε συχνά για τον σεβασμό και την αγάπη του για τον κόσμο του Παναιτωλικού.
Μόνο σεβασμός για αυτή την ομάδα και αυτόν τον κόσμο, που δίκαια βρίσκεται στο επίπεδο που βρίσκεται, και που δέχεται τον σεβασμό κάθε υγιή ποδοσφαιρόφιλου σε αυτή την χώρα.
