Κάτι λιγότερο από 23 ετών ήταν ο μέσος όρος της βασικής ενδεκάδας της Εθνικής μας σήμερα. Με 8 στους 11 να μην έχουν κλείσει τα 24, με 3 από αυτούς να κάνουν ντεμπούτο στην βασική ενδεκάδα. Σήμερα η Εθνική μας πήρε την νίκη στην Γλασκώβη, έδειξε στους Σκωτσέζους τι να περιμένουν για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, και πήρε το εισητήριο για την υψηλότερη κατηγορία του Nations League.
Ένα νωχελικό πρώτο εικοσάλεπτο μετατράπηκε σε παράσταση για έναν ρόλο, και με τον Γιάννη Κωνσταντέλια στον ρόλο του πρωταγωνιστή (με 1 γκολ και 2 ασίστ) δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης στο ποιος θα έπαιρνε την νίκη και κατά συνέπεια την πρόκριση. Γκολ και ο Καρέτσας, γκολ και ο Τζόλης, με την μεσοεπιθετική μας τριάδα σήμερα να παίζει τα ρέστα της. Κανείς δεν υστέρησε σήμερα, όλοι αξίζουν τα συγχαρητήρια όλων μας και την ελπίδα αυτό να ήταν μόνο η αρχή.
Ειδικά όσον αφορά τον Καρέτσα, το έψαχνε πολύ το γκολ στο πρώτο ματς. Δεν το πέτυχε, όταν όμως ανακοινώθηκε πως θα είναι στην βασική ενδεκάδα μύρισε από χιλόμετρα πως θα ερχόταν. Όπως και έγινε. Με ένα εξαιρετικό σουτ με το αριστερό προσπέρασε για περίπου 9 μήνες τον Σωτήρη Νίνη και έγινε και επίσημα ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ομάδας.
Πολλά κείμενα θα γραφτούν τις επόμενες ημέρες για αυτόν τον αγώνα, όπως και γίνεται παραδοσιακά στην Ελλάδα, είτε στα θετικά είτε στα αρνητικά. Οι υπερβολικές αντιδράσεις άλλωστε είναι στο αίμα μας. Εγώ στον μόνο ο οποίος θα αναφερθώ είναι στον Χρήστο Ζαφείρη, ο οποίος έδωσε ένα πραγματικό masterclass στο κέντρο. Με τον Σιώπη τιμωρημένο και άρα απών, όχι μόνο στάθηκε στο ύψος της περίστασης, αλλά ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικός.
92% στις μεταβιβάσεις, με 8/11 κερδισμένες μονομαχίες, ατελείωτα τρεξίματα για 90 και πλέον λεπτά και τοποθετήσεις που δεν θα ερμηνευτούν ποτέ άμεσα στις στατιστικές κατηγορίες. Ο πιο αθόρυβος ποδοσφαιριστής της Ελλάδας σήμερα, ο οποίος όμως συνέβαλλε τα μέγιστα στο δίδυμο με τον Μουζακίτη για να έρθει το θετικό αποτέλεσμα.
Από εκεί και πέρα, από την πρόσληψη του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και μετά, η Εθνική βγάζει μία φρεσκάδα, μία ζωντάνια και μία αλλαγή στην φιλοσοφία της που ενθουσιάζει και τους πιο ιστορικά άπιστους. Προφανώς το κεφάλι πρέπει να παραμείνει χαμηλά, μία πρόκριση δεν σημαίνει τίποτα, και δεν θα την θυμάται κανείς αν σε 8 μήνες δεν είμαστε έστω στις πρώτες δύο θέσεις του ομίλου μας. Δεν είναι όμως και τόσο κακό να πούμε πως αντικειμενικά αυτή η ομάδα έχει μέλλον.
Και πως να μην έχει άλλωστε, με έναν τόσο νεανικό κορμό, και με πολλούς ακόμα ”μικρούς” να είναι πολύ κοντά πλέον στο να κληθούν στην Εθνική. Ο Κωστόυλας αν δεν είχε ενοχλήσεις θα βρισκόταν κανονικά με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, ενώ και ο Τζίμας αργά ή γρήγορα θα ενσωματωθεί. Συνυπολογίζοντας πως ο βασικός κορμός έχει την προοπτική να παίξει μαζί αυτούσιος για τα επόμενα 6-8 χρόνια, μέχρι να φτάσει στο “prime” του, μία κάποια αισιοδοξία είναι αιτιολογημένη.
Το κύριο ζητούμενο προφανώς είναι η Ελλάδα να επιστρέψει σε μεγάλη διοργάνωση, αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βόρειας Αμερικής το 2026. Από εκεί και πέρα ό,τι και να έρθει θα είναι ευπρόσδεκτο. Πίστη στον προπονητή, πίστη στους παίκτες και στήριξη στην εν δυνάμει πιο πολλά υποσχόμενη γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου, μετά από αυτήν του 2004. Στο χέρι τους είναι να προσπαθήσουν να τους ξεπεράσουν.
