Η φωτογραφία είναι φως και σκιά,
ένα άγγιγμα που μένει παγωμένο,
η στιγμή ανάμεσα σε δυο αναπνοές,
εκεί που ο χρόνος σταματά.
Το διάφραγμα ανοίγει αργά,
η ταχύτητα του κλείστρου μετράει στιγμές,
μια ματιά, ένα γέλιο, ένα δάκρυ,
όλα αποτυπωμένα σε κόκκους φωτός.
Κάποιες σκιές λένε περισσότερα από το φως,
κρύβουν ψίθυρους, μισά χαμόγελα,
ένα βλέμμα που δεν ειπώθηκε ποτέ,
μια αφή που έμεινε στη μέση.
Στα μάτια που φωτογραφίζεις υπάρχει η αλήθεια,
στιγμές που γεννήθηκαν για να σωθούν,
αγγίγματα που θα ξεχαστούν σε σώματα,
μα στον φακό θα υπάρχουν για πάντα.
Ρυθμίζεις το φως, το χρώμα, την ένταση,
μα τα συναισθήματα δεν χωράνε σε ρυθμίσεις,
είναι εκεί, ωμά, ανεπεξέργαστα,
καρφωμένα μέσα στο κάδρο.
Και όταν κοιτάς ξανά μια εικόνα,
δεν βλέπεις μόνο το πώς και το πού,
αλλά το ποιος ήσουν τη στιγμή που πάτησες το κλικ,
και όσα δεν μπόρεσες ποτέ να πεις.
