Φοβίες

Θερμός αέρας η εισβολή κάποιων ανθρώπων στη ζωή μας,

κλέβουν άνομα τη λιγοστή ζωή μέσα, από το μισάνοιχτο παράθυρο.

Έχεις ξεχάσει πια τα απωθημένα που κρατάς

και τα αφήνεις να χάνονται μέσα στις πρώτες μπόρες το φθινόπωρο.

Γλυκό το θρόισμα του ξεχασμένου καλοκαιριού,

νοτισμένο με αλμύρα, μπερδεμένη με ονείρατα,

χαραγμένα στον πυρήνα ενός αστεριού

που μπερδεύτηκε ανάμεσα στα γοργά σου βήματα.

Μια θύελλα ταραχής ,μέσα σε μια χαώδη νιότη.

Αναζητά επίμονα τον απόλυτο έρωτα,

με την υπόσχεση, πως δεν είμαστε απλώς κοινοί θνητοί.

Έναν έρωτα που η αγκαλιά του θα είναι ήρεμη θάλασσα

και το χάδι του καυτή άμμος.

Θα μπλέκεται στα μαλλιά μου άναρχα,

σαν απαγορευμένο άνθος.

Και νοσταλγικά περιμένω μια αυγουστιάτικη νύχτα,

που το άρωμα της θυμίζει κάπως το δικό του,

να με τυλίξει κρυφά

πριν το κάνει το μυαλό μου.