Δεν είναι μόνο το παιδί.

Η κορυφή του παγόβουνου.

Ο Δ. Κυριαζίδης φωνάζει στη Ζ. Κωνσταντοπούλου μέσα στη Βουλή «κάνε κανένα παιδί» και ανοίγει για μια ακόμη φορά το κλειστό για κάποιους θέμα της αυτοδιάθεσης των γυναικών.

Η παραπάνω φράση δεν περιορίζεται στην αίθουσα του κοινοβούλιου, αντίθετα χιλιάδες ακόμη υποδείξεις απευθυνόμενες προς το γυναικείο φύλο καταδεικνύουν τη βαθιά ριζωμένη πατριαρχία και το φυσικό συνεπακόλουθο αυτής, τον μισογυνισμό. Γυναίκα οδηγός πήρε τη δουλειά επειδή είναι όμορφη και κάποιος που τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε καταστρέφει την καριέρα του. Αν η παραπάνω πρόταση δεν έβγαλε νόημα, μόλις τώρα ένιωσες όπως μια από εμάς κάθε φορά που ακούγεται η φράση : «Οι άντρες θέλουν τις γυναίκες φυσικές!».

Καθημερινά οι θηλυκότητες έρχονται αντιμέτωπες με χυδαίες και απροκάλυπτες προσπάθειες υποβάθμισης τους. Από τη φράση κάνε κανένα παιδί μέχρι την κλειτοριδεκτομη οι “αναπτυγμένες” και “υποανάπτυκτες” χώρες αντιμετωπίζουν τη γυναίκα ως το πλεον ευκολότερο θύμα.

Τώρα είναι αλλιώς.

Οι θηλυκότητες ήταν παντοτε το θύμα, η επιζήσασα, όμως όταν πια ψηφίζεις και εργάζεσαι υπάρχει ισότητα, έτσι δεν είναι ; Δεν είσαι όπως παλιά, δε χρειάζεται να διεκδικήσεις κάτι άλλο, έτσι δεν είναι; Προστατευεσαι πλέον, έτσι δεν είναι;Δεν δολοφονούν μόνο οι άνδρες, έτσι δεν είναι; Δεν είναι όλοι οι άνδρες ίδιοι έτσι δεν είναι ;

Έτσι ΔΕΝ είναι.

Δεν είναι όλοι οι άνδρες ίδιοι αλλά η υποβάθμιση της γυναικείας αξιοπρέπειας και η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους δεν θα έπρεπε να τους φέρνει για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο.

Δεν σκοτώνουν μόνο οι άνδρες -αν και εδώ μιλάνε καλύτερα τα ποσοστά- όμως ο όρος γυναικοκτονία αναφέρεται στη συνθήκη που μια γυναίκα δολοφονείται επειδή ακριβώς είναι γυναίκα , γυναίκα που από τη “φύση” της δεν είναι αποδεκτές όλες οι συμπεριφορές. Επομένως, η εστίαση θα έπρεπε να γίνεται στη γυναίκα και σε εκείνο το νοσηρό κομμάτι της κοινωνίας που την τοποθετεί σε θέσεις που τρέφονται από μισογυνισμό, εσωτερικευμένο ή μη.

Το panic button θα μπορούσα να αξιοποιηθεί στην περίπτωση που τα περιπολικά ήταν ταξί και ακόμη περισσότερο όταν δε θα έπρεπε να μείνεις χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής για τρεις ημέρες επειδή πρέπει να εξεταστεί το σώμα σου για να αποδειχθεί αν πράγματι υπήρξε βιασμός. Τα περιοριστικά μέτρα θα ήταν αρκετά αν επιζήσασες δεν έπρεπε να απαντήσουν σε ερωτήσεις όπως «πως σε παρενόχλησε ενώ ήσασταν σχεδόν έξω από το σπίτι του;» ενώ το 2011 η Ζωή Δαλακλίδου βιάστηκε και κάηκε ζωντανή ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού της.

Δεν είναι όπως παλιά, αλλά είναι. Ενδεχομένως να μπορούσαμε να μιλάμε για ανάκαμψη αν το βράδυ οι θηλυκότητες επέστρεφαν μόνες χωρίς το φόβο βιασμού ή δολοφονίας στα σπίτια τους. Ίσως να νιώθαμε ασφαλείς αν δεν σταματούσαν δίπλα μας αυτοκίνητα φωνάζοντας μας λόγια που μόνο την προσοχή μας δεν τραβούν. Δε θα ήταν όπως παλιά, εάν δεν ρωτούσαν τι φορούσε , γιατί πήγε σε εκείνη τη συνέντευξη, σε εκείνο το δωμάτιο , γιατί ήπιε εκείνο το ποτό, γιατί βγήκε αργά μόνη…Δε θα ήταν όπως παλιά αν αναγνώριζες ότι κάτι δε λειτουργεί και το έλεγες. Αν το να ζητήσεις βοήθεια δεν ήταν ακόμη προβληματικό. Δεν θα ήταν όπως παλιά αν ήμασταν όλες εδώ. Αν δεν έλειπαν οι δολοφονημένες.

Ψηφίζεις και εργάζεσαι για να δεχθείς και εκεί την απόλυτη υποβάθμιση. Η περίοδός σου δεν είναι αιτιολογία για να πάρεις άδεια αλλά μπορεί να σε ρωτήσουν αν σκοπεύεις να κανεις παιδί ώστε να να μην πάρεις τη θέση που ενδεχομένως να αξίζεις. Αν πάλι δε θέλεις να κάνεις παιδιά θα σου πουν να κανεις και αν δεν μπορείς εσύ είσαι το πρόβλημα. Αν θελήσεις να κάνεις άμβλωση είναι αμαρτία αλλά αν δεν μπορείς να μεγαλώσεις ένα παιδί όπως νομίζουν ότι πρέπει, δεν είσαι σωστή μητέρα. Τα ρούχα που φοράς δεν είναι για την ηλικία σου αλλά μπορείς να τα φοράς αν πρέπει να αρέσεις στους άντρες. Δε χρειάζεται να κανεις κάτι που δε θέλεις, όμως πρέπει να είσαι συγκεκριμένα πράγματα. Πρέπει να είσαι στο σπίτι αλλά όχι και συνέχεια, πρέπει να εργάζεσαι αλλά όχι παραπάνω από αυτό που πρέπει. Αν δε μιλάς είσαι χαζή αλλά αν μιλάς ήρθε η ώρα να κανεις κανένα παιδί.

Πόσο πραγματικά τους αφορά ;

Αναντίρρητα, ζητήματα αναφορικά με τη γυναικεία αξιοπρέπεια και αυτοδιάθεση δε θα έπρεπε να έρχονται στο προσκήνιο μόνο στο πλαίσιο τέτοιον στιγμιότυπων. Σωστά ρυθμισμένες συνθήκες καπηλεύονται τέτοια θέματα και συνδυαστικά με τα αναχρονιστικά σχόλια τους μειώνουν την αξία αυτών και στοχεύουν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από εξίσου σημαντικά ζητήματα.