Ένα τραγούδι που έγινε αφορμή να θυμηθώ πως η αληθινή θεραπεία αρχίζει όταν σταματάς να ελέγχεις τα πάντα και επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει.
Υπάρχουν τραγούδια που έρχονται να σε συναντήσουν την κατάλληλη στιγμή. Σαν να ήξεραν από πριν τι περνάς. Σαν να γράφτηκαν για να σου πουν: “Μην αντιστέκεσαι άλλο. Αφέσου.” Ένα τέτοιο τραγούδι είναι για μένα το «Αφήνομαι» της Μαρίνας Σπανού.
Ναι, μπορεί να μιλά για έρωτες. Μπορεί να ντύνει με μουσική εκείνη την αίσθηση του να παραδίδεσαι σε κάποιον άλλον, με εμπιστοσύνη. Όμως εγώ, όπως συχνά κάνω, το μετέφρασα μέσα από τα δικά μου βιώματα. Για μένα, αυτό το τραγούδι δεν μιλά μόνο για έρωτα. Μιλά για την απώλεια. Τον πόνο. Την απελπισία. Αλλά και για κάτι ακόμα πιο βαθύ: την αναγέννηση.
Με κάθε στίχο του, μου θυμίζει καλοκαίρι. Όχι απαραίτητα παραλίες και ήλιο, αλλά εκείνη την εσωτερική αίσθηση ελευθερίας που νιώθεις όταν σταματάς να παλεύεις με όλα και απλώς επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει. Να υπάρξει.
Κι αν μου το έλεγες αυτό πριν λίγο καιρό, θα σου έλεγα πως δεν γίνεται. Πως δεν μπορώ. Πως είναι επικίνδυνο να αφήνεσαι – ειδικά όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά. Ειδικά όταν δεν είσαι καλά. Ειδικά όταν μέσα σου υπάρχει μόνο σκοτάδι.
Κι όμως… Τώρα ξέρω. Τώρα που πέρασα κι εγώ τη δική μου περιπέτεια με την υγεία μου, τώρα που για καιρό όλα γύρω μου έμοιαζαν μαύρα, κατάλαβα κάτι απλό και μεγάλο: το να αφήνεσαι δεν είναι ήττα. Είναι θεραπεία.
Αφέθηκα στο κλάμα, στην απόγνωση, στον φόβο. Δεν τα έσπρωξα κάτω από το χαλί. Δεν έκανα πως είμαι δυνατή. Δεν ήμουν. Και μέσα σε αυτό το σκοτεινό βύθισμα, έγινε το παράδοξο: άρχισε κάτι να καθαρίζει μέσα μου. Σαν ένα εσωτερικό reboot. Σαν να πατούσε η ζωή “επανεκκίνηση”.
Γιατί η αποδοχή είναι η αρχή της μεταμόρφωσης. Και για να δεχτείς, πρέπει πρώτα να αφήσεις. Να παραδοθείς. Όχι με την έννοια της παραίτησης, αλλά με την έννοια της εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη ότι ό,τι κι αν νιώθεις έχει λόγο ύπαρξης. Ότι είσαι ασφαλής να το ζήσεις. Ότι η ζωή, ακόμα κι όταν σε δοκιμάζει, σε κρατάει.
Και κάπου εκεί ξαναήρθε το τραγούδι. Σαν χάδι. Σαν υπενθύμιση.
«Και τα όνειρα κυλούν στο ταβάνι σαν πουλιά,
κλείσε τα μάτια σου μου λες και άσε τις βροχές…
Εμείς θα φτιάξουμε εδώ τη δική μας γειτονιά
κι αφήνομαι όσο ακόμα ο κόσμος χάνεται…»
Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για τις καλές μέρες. Αλλά και για τις μαύρες. Και τελικά, είναι καλό να αφήνεσαι. Στην αγάπη, στην απώλεια, στο φως, στο σκοτάδι. Σε όλα.
Γιατί το να αφεθείς είναι να πεις “ναι” στον εαυτό σου. Όπως είναι. Χωρίς όρους.
Κι αν μου επιτρέπεις, θα σου πω μόνο αυτό: αφέσου. Και δες τι θα γίνει.
Εδώ για να μοιραζόμαστε!
Alex <3
